Zdjęcia wiosennych Tatr

Już drugi raz mogę pokazać zdjęcia wiosennych Tatr. Poprzedniego roku prezentowały się w białych barwach, by w tym roku zdecydowanie przystroić się zielenią. Mniej śniegu i o wiele lepsze warunki pozwoliły dojść w nowe miejsca. Jakie? To prezentuje poniższa galeria.

Nasza droga

Ostatni raz spoglądam na jeziorka. Dolina Pięciu Stawów Polskich wygląda przepięknie. Błękitne tafle ani drgną w towarzystwie surowych wzniesień. Jedyne, co wibruje, to moje serce. Jakby było wdzięczne za widok, który wchłaniam.

Adrenalina

Parka, którą poznałem wczoraj w schronisku, odważnie wyszła na Zawrat. Ja dojadam śniadanie i nadal nie jestem zdecydowany: iść ich śladami czy tworzyć własne. Dwa dni temu turystka spadła pod przełączą 200 metrów i szczęśliwie skończyło się na stłuczeniach. Dziadek z pokoju odradza: „jeśli jest choć 1%, który mówi ci, że masz nie iść, to nie idź”. Ze mną gada dobre 10% niepewności. W SMSach wieje lekkim strachem i obawą, niepotrzebnie wspominałem wszystkim o łańcuchach. Nie idę, idę, nie idę, idę, nie idę…

Do Tatr

Wstaję o 6 rano, jem szybko i byle co, najtańsza herbata zaparza się w ciepłej kranówce. Przeglądam fotki by rozbudzić zmysły i znów zadaję sobie pytanie: dlaczego zmarnowałem tyle czasu przed olśnieniem? Wychodzę i przenika mnie zimno. Przyspieszam, ręce kostnieją od pędu, ale reszta ciała wraca do normy. Plecak zrósł się ze mną w jedność, mógłby ważyć 50 kilogramów.

Zasady

Zasady. Kto je ustalił i dla kogo? Mam ich przestrzegać czy łamać? A może naginać i zuchwale patrzeć, czy cokolwiek to zmieni. Czy odpłynąć kompletnie w myśl (a jakże!) zasady: pieprzyć zasady.

Spacer w chmurach

Wychodzę ze schroniska, a wciąż mam nad sobą sufit z mgieł i chmur. Rozglądam się za wróżkami, bo te jak zawsze robią to na dwoje: może z tego będzie deszcz, a może się rozjaśni. Dziś chętniej zapłaciłbym tej drugiej – nieuleczalny optymizm.

Romantyzm 2.0: o Tatrach

Ta historia wygląda tak. Widzimy się zbyt często; mijamy; bywa, że rozmawiamy. Wszyscy mówią, że jesteś urocza – to prawda, nie przeczę. Dni płyną, nie wracają, między nami po staremu ciągle nic. W końcu przychodzi ta noc – noc naszego pierwszego tańca. Stajesz przede mną, najpiękniejsza ze wszystkich. Pierwsze kroki, naturalne uśmiechy, trochę szczerości i nagle trach! Olśnienie i blask!

Wiosenne Tatry w obiektywie

Tatry to najpiękniejsze polskie góry. Nie mam żadnych wątpliwości po ostatnim wypadzie. Jest w nich jakaś niezaprzeczalna magia, nie da się wobec nich przejść obojętnie. Nawet, gdy z nieba leje deszcz, a szlak prowadzi gęstym lasem i tak dają mnóstwo satysfakcji.

Zapraszam do obejrzenia Tatr w zbiorczej galerii ze wszystkich wędrówek tej wiosny.

Ścieżka nad Reglami

Ostatniego dnia w Tatrach zmęczeni wędrówką wokół Kondratowej Doliny wrzuciliśmy na luz. Postanowiliśmy przespacerować się spokojnym i bezpiecznym fragmentem Ścieżki nad Reglami, między Dolinami Kościeliską i Strążyską. Wisienką na torcie miało być wejście na Sarnią Skałę, ale nasilający się deszcz ostatecznie zniechęcił nas do tego.

Dwie przełęcze, dwie góry

Na przedostatni dzień w Tatrach wybraliśmy sobie za cel Kondratową Halę. Założyliśmy, że po dotarciu na miejsce zastanowimy się, gdzie skierujemy się dalej. A chcieliśmy wejść wyżej, bo wreszcie doczekaliśmy się bezchmurnej i słonecznej pogody. To oznaczało, że czeka nas wiele pięknych górskich panoram.